Wybrałem się ostatnio na festiwal „Mind, Body and Spirit”, który wygladał jak typowe warszawskie targi ezoteryczne, z tym, że powierzchnia była stosownie większa oraz osób próbujących wkręcić człowieka w jakieś dziwne układy jakby nieco mniej ;-) Zwróciłem uwagę na dwie osoby, pewnego pana z Japonii, który twierdził, że jest oświecony oraz kojelnego pana, brytyjczyka mieszkającego w Nowej Zelandii, który również twierdził, że jest oświecony. W zasadzie, jak to stwierdził jeden z moich mistrzów, nie ma przeszkód, aby ktoś nazywał się oświeconym, skoro to ma mu poprawić samopoczucie. Tylko, że my, Polacy, jesteśmy w uprzywilejowanej sytuacji, gdyż rozpopularyzowano w naszym kraju rozmaite metody badania tego, jak bardzo oświecony jest faktycznie oświecony, a które nazywają się bardzo ładnie i poważnie – analiza psychometryczna.

Głownym wskaźnikiem, który spędza sen z powiek początkującym adeptom rozwoju duchowego i powoduje pocenie się rąk, jest ERD, czyli Etap Rozwoju Duchowego. Wskaźnik ten, podobnie jak i całą analizę psychometryczną, rozpowszechnił w Polsce Leszek Żądło. Wytrenował też on całą rzeszę miłośników wahadła, którzy – mniej lub bardziej nerwicowo – sprawdzają, jak im idzie wznoszenie się na coraz wyższe poziomy duchowej doskonałości ;-) I w tym też miejscu zaczynam prostowanie pewnych nieporozumień, które narosły zarówno wokół ERD, jak i analizy psychometrycznej w ogóle.

Przede wszystkim, o czym zapomina sporo osób (włącznie ze mną ;) – z czysto duchowej perspektywy nie ma takiego czegoś jak wartościowanie na lepszych lub gorszych w rozwoju duchowym. Każdy znajduje się – i warto to zapamiętać – na najbadziej właściwym i odpowiednim dla niego miejscu. Nasuwa mi się tutaj analogia szkoły podstawowej i klas – czy uczeń 2-giej klasy jest gorszy od ucznia klasy 4-tej?  Albo, czy uczeń w 4-tej klasie zasługuje na mniejszy szacunek niż uczeń klasy 6-tej? Oczywiście, że nie. Podobnie jest z osobami na różnych stopniach rozwoju – niezależnie od tego, ile masz ERD, jesteś Boską istotą i jako taka możesz liczyć na pełne wsparcie ze strony swojego promotora, czyli Boga ;) Z drugiej strony fakt, że jesteś cudowną Boską Istotą wcale nie zmienia tego faktu, że jesteś różny, pod wieloma względami, także w temacie duchowego rozumienia rzeczywistości, od innych otaczających Cię osób. I warto zauważyć istnienie i prawdziwość *obydwu* tych rzeczy.

Wracając do samego ERD, aby było jasne o czym mówimy, to w skrócie wygląda temat tak: wskaźnik ten bada się przy pomocy wahadła w skali od 0 do 36, gdzie zero oznacza najniższy zaś 36 najwyższy stopień rozwoju, odpowiedający etapowi rozwoju Buddy w momencie oświecenia. Wg twórcy skali, od poziomu 22 zaczynają się skale mistrzowskie, zaś przeciętny Kowalski w kraju nad Wisłą ma, z czym się zupełnie zgodzę, z reguły około 3 do 4 ERD. Z czym się zupełnie jednak nie zgadzam, to dalsza interpretacja i rozumienie owych liczb.

Wiele osób, włącznie z samym propagatorem badania uznaje, że ERD jest skalą całkowicie bezwzględną i porównywalną, jak np. wzrost: jeśli masz 185cm to naturalnie, jesteś wyższy niż ktoś, kto ma 155 cm, podobnie zaś, jeśli masz 35 ERD to jesteś bardziej duchowo rozwinięty i zaawansowany niż ktoś kto ma, dajmy na to, 3 ERD.

Nic bardziej błędnego! Ale zaczynając od poczatku: każdy z nas składa się z trzech głównych składowych elementów świadomości, trzech jaźni: niższej (NJ), średniej (ŚJ) i wyższej (WJ), nazywanych też czasami podświadomością, świadomością i nadświadomością, albo też i jeszcze inaczej, jak kto chce. Celem w rozwoju duchowym jest zintegrowanie owych jaźni pod przewodnictwem WJ, która jest ową Boską iskrą w nas, czyli w praktyce zintegrowanie się z Boskością. To, co prezentuje w badaniu psychometrycznym skala ERD jest niczym innym jak wartością odzwierciedlającą Twoje wewnętrzne zjednoczenie owych jaźni w całość. Czyli tak naprawdę, osoba na poziomie 3 ERD będzie funkcjonować bardziej pod wpływem wzorców i schematów wyuczonych i zapamiętanych w NJ niż boskich inspiracji i wzorców zadowolenia, szczęścia, miłości, itd. które zawiera w sobie Wyższa Jaźń. Oczywiście, jako że wzorce w podświadomości bywają pokrętne, osoba na niższym ERD będzie cierpieć bardziej niż osoba bliższa swojej Boskości na wyższym ERD, dla której życie będzie przyjemniejsze, łatwiejsze i bardziej spełnione. Nie oznacza to jednak, że te wartości cokolwiek poza tym znaczą, a na pewno – nie ma co ich porównywać i interpretować jako bezwzględną skalę rozwoju całości Twojej istoty, nazywanej przez niektórych Duszą (mam tu na Duszę w możliwie najszerszym rozumieniu tego słowa). Skąd taka śmiała interpretacja? Otóż można to łatwo zauważyć – jak i wiele innych ciekawych rzeczy – gdy się uważnie obserwuje. A obserwując zauważyłem co następuje:

1.    Wiele osób zauważyło, podobnie jak i ja, że empiryczne doświadczenie 13 ERD jednej osoby może być zupełnie róźne niż 13 ERD innej. Niby ten sam poziom, ale jedna osoba przejawia się znacznie lepiej niż druga. Bystra uwaga, tylko niewiele osób wyciągneło z tego wnioski. Logika mówi zaś, że moje 185cm wzrostu MUSI być równe 185cm wzrostu dowolnej innej osoby na świecie – i nie ma mowy, aby było inaczej, niezależnie od tego, jaki masz kolor skóry, wykształcenie czy płeć. Tymczasem, tutaj jest inaczej – po prostu, skala ERD odbija wewnętrzne zjednoczenie, nie mówi nic o bezwzględnym poziomie świadomości Duszy – stąd owe jasno zauważalne różnice. Oczywiście, jakiś bystrzacha zaraz powie: „no tak, ale różnica może wziąć się z tego, że rozwijamy różne cechy, stąd 13ERD może manifestować się inaczej, jako że jest uśrednioną wartością urzeczywistnienia”. Tak, to prawda, ERD jest wartością uśrednioną – tylko co z wartościami skrajnymi, np. 1 lub 35? Teoretycznie, w takim układzie, powinny być one równe, skoro zaczynamy z tego samego pułapu lub kończymy w podobnym miejscu. Tymczasem, jak na dłoni widać, że kilku mistrzów – mających po 35ERD – potrafi prezentować sobą zupełnie różny poziom miłości, zrozumienia, świadomości, itp. w ogóle! To kolejny dowód na to, że ERD pokazuje jedynie wewnętrzną harmonię trzech Jaźni, a nie to jak rozwinięta jest Dusza.
2.    Osoby, którzy mają do czynienia z ERD od wielu lat, zauważają zmiany w swojej świadomości i rozumieniu rzeczywistości… zaś skala ku ich zdziwieniu pokazuje wyraźnie, że… są ciągle w tym samym miejscu! I co, ufać wskaźnikom czy własnemu doświadczeniu i rozumieniu?  Oczywiście, warto ufać sobie. W tym przypadku zmiana dotyczy całości istoty, zaś proporcje pomiędzy Jaźniami pozostają niezmienione. Dusza zrobiła krok do przodu w rozwoju świadomości – zaś Jaźnie zostały relatywnie na tym samym stopniu połączenia. ERD się wówczas nie zmienia – ja tak.
3.    Przypominając sobie masę poprzednich wcieleń – aż do pierwszej inkanacji w ludzkim ciele kilkadziesiąt tysięcy lat temu – uświadomiłem sobie jasno, że rozwój Duszy trwa nie jedno życie, a czas liczony conajmniej w tysiącach, a nawet milionach lat. Niemożliwością zatem jest, aby w ciągu jednego życia dokonać skoku ewolucyjnego w rozwoju świadomości, z 10 na 30 ERD, co się często zdarza w kilka lat pracy nad sobą. Możliwe jednak jest, aby w ciągu takiego czasu uwolnić się od obciążających wzorców z podświadomości i otworzyć na prowadzenie WJ, co potwierdza moją tezę, że ERD mierzy poziom „wewnętrznej synchronizacji jaźni”.
4.    Na podobnej zasadzie działa inny mechanizm, zaobserwowany przez wszystkich badaczy. Palenie marihuany czy spożywanie alkoholu powoduje nagłe, drastyczne obniżenie ERD. I z tym się zgadzam – obserwowałem kiedyś na sobie efekt działania tego narkotyku i odcięcie od Wyższej Jaźni to pierwsza rzecz, jaką doświadczyłem. Tylko – jeśli ERD miałoby być skalą bezwzględną – jakim cudem przypalenie jednego skręta, jeden mały wyskok, może przekreślić efekt tysięcy lat pracy i doświadczeń? Nie może, nie ma takiej możliwości. Gdyby ERD było skalą bezwzględną, przypalenie jednego skręta nie wpływałoby w żaden sposób na ERD, byłoby tylko niewielkim wahnięciem na skali. Ponieważ jednak pokazuje nam tylko, jak bardzo wewnętrznie jesteśmy połączeni z Wyższą Jaźnią – taki wyskok będzie mocno rzutować na aktualny wskaźnik ERD. Zniwelowanie efektu działania narkotyku na świadomość – i proszę, z powrotem, szybko wspinamy się na nasz poprzedni poziom.

Wniosek płynie tylko jeden: bezwzględny poziom rozwoju duszy jest czymś zupełnie różnym niż Twój aktualny poziom ERD, pokazujący wewnętrzne zjedoczenie i zharmonizowanie Jaźni.

Innym dowodem na to, że ERD pokazuje jedynie połączenie jaźni jest informacja, jaką ja, jak i kilka innych osób, które poznałem, otrzymała od swoich opiekunów duchowych. W założeniu bowiem twórców skali, maksymalny poziom 36ERD oznacza oświecenie (cokolwiek ten termin oznacza).  Otóż, przewodnicy zapewniali mnie, że po owym „oświeceniu” rozwój jest jednak dalej kontynuowany. Przeczy to jednak logice: skoro 36 to jest maksimum skali, to co może być dalej, skoro osiągnęliśmy już wszystko? Zrozumienie tego, czym naprawdę jest ERD pomaga to łatwo wyjaśnić. Najlepiej jest sobie wyobrazić to jako dwuwymiarową oś: na jednej osi – X – umieszczamy wskaźnik ERD, na drugiej – Y – poziom bezwzględny ewolucji duszy i możemy wstawiać rozmaite kombinacje owych wartości. Dzięki temu widać, że zjednoczenie jaźni to zaledwie przesunięcie na jednej osi, praca na drugiej trwa nadal. Wyjaśnia się przy okazji inny paradoks: pewne „stare”, zaawansowane dusze, potrafią mieć i przejawiać, pomimo niższego poziomu ERD i pozornego niezainteresowania duchowością, więcej zrozumienia, miłości i mądrości niż „młodsza”, mniej doświadczona dusza, która w tym wcieleniu intensywnie nad sobą pracuje. [mały komentarz na temat owej skali X i Y od mojego Opiekuna: „to bardzo uproszczone przedstawienie, wymiarów jest więcej”]

Do czego zatem można praktycznie wykorzystać ERD? W zasadzie, prawie do niczego, poza poprawą samopoczucia i podpicowaniem sobie ego ;) Jest to wartość uśredniona, mówiąca tyle samo co informacja, że w Chinach żyje 1.3 miliarda ludzi. Nic więcej o tych ludziach nie wiemy, tak samo jak nic więcej o sobie nie wiemy, gdy usłyszymy liczbę [XX] ERD. Dopiero dalsze badanie poszczególnych aspektów jaźni (czy czakr) odkrywa dodatkowe informacje oraz obszary warte uwagi i pracy.

Skoro jednak ERD nie ma większego znaczenia, to po co w ogóle tym się głowić? ERD samo w sobie jest wskaźnikiem, liczbą, numerkiem coś pokazującym, niemniej zjednoczenie Jaźni o których piszę, jest bardzo istotne dla naszego osobistego rozwoju. Zamiast błądzić i cierpieć, łączymy się z Boskością w nas i pod przewodnictwem Wyższej Jaźni realizujemy Boski Plan dla naszej istoty. Z tego względu, im wyższe ERD, tym wyższe zrozumienie celów oraz sensu naszego istnienia, oraz jaśniejsza droga dla dalszego wzrostu w miłości, mądrości i mocy.

Inna sprawa, to kwestia samego wyznaczania ERD i jego płynności. Jak już wspomniałem w przykładzie z marihuaną powyżej, ERD potrafi dość dynamicznie i szybko się zmienić. Wyznaczana przez większość badaczy jego wartość jest wartością uśrednioną dla wszystkich stanów świadomości w jakich zwykle przebywasz. W rzeczywistości jednak ERD jest płynne jak świeża ptasia kupa: zmienia się dynamicznie i non-stop nie tylko w zależności od stanów świadomości, w jakich przebywasz i co porabiasz, ale także – potrafi zmienić się w zależności od tego, z kim przebywasz (najwyraźniej zdawali sobie z tego sprawę mistrzowie duchowi, którzy nauczali, że na ścieżce duchowego rozwoju ważną sprawą jest odpowiednie towarzystwo).

Przykładowo, zmierzyłem ERD pewnemu znajomemu Panu ;) Średnia wartość wypada gdzieś w okolicy 30-31, w trakcie grupowej praktyki duchowej zawyża się do 32, zaś w skrajnych przypadkach, w głębokiej medytacji, osiąga nawet 34. Tymczasem, w drugą stronę – w trakcie pracy (duża korporacja) zaniża mu się do ok. 25, zaś w trakcie uzewnętrznienia pewnych głębszych problemów ERD tymczasowo spadło nawet do… 8. Inna znajoma stwierdziła, że seks jest dla niej jak medytacja – i faktycznie, w jego trakcie osiąga 32ERD, tyle samo, co medytując. Jak widać, można w tym wypadku wykorzytać ERD do zlokalizowania obszarów, które nie funkcjonują poprawnie w naszym życiu – zaniżenie ERD w jakiejś sferze oznacza, że jest obciążona ona pewnymi ograniczającymi wzorcami i schematami. Jak wspomniałem jednak wcześniej, głębszą korzyść przynosi dopiero bardziej szczegółowa analiza obciążeń.

Pozostaje pytanie, w jaki sposób mierzyć bezwzględny rozwój duszy. Póki co, spotkałem się z trzema różnymi podejściami, żadne z nich mnie jednak w pełni nie zadowoliło, być może dlatego, że jedynymi osobami, które potrafiły z owych skal korzystać i według nich wyznaczać poziom rozwoju… byli ich autorzy. Jeśli w przyszłości jednak uda mi się cokolwiek w tym temacie wymyśleć, obiecuję podzielić się tymi informacjami.
Pozostaje mi jeszcze wrzucić jedno słowo na temat analizy psychometrycznej w ogóle. Jakkolwiek spotykałem się tu i ówdzie z głosami krytykującymi pomiary jako zbyt suche i matematyczne. Z mojego punktu widzenia, matematyka jest jedyną obiektywną metodą poznawania rzeczywistości, gdy wszystko inne opiera się na pojęciach, wyobrażeniach i ich interpretacjach. Matematyka jest od tego w dużym stopniu wolna, stąd też słuszny jej tytuł „królowej nauk”. I skoro wiele z tego, co zostało przejawione, można przedstawić w postaci matematycznej – to dlaczego by nie odnieść tego do świadomości? Pamiętając oczywiście, żeby liczby nie przysłaniały serca i nie odbierały zdrowego rozsądku ;)

Z pozdrowieniami,
Elijah